Oświetlenie tunelu jest jednym z najbardziej złożonych problemów z punktu widzenia sztucznego oświetlenia i jednocześnie jest najbardziej znormalizowane. Złożoność tego typu oświetlenia wynika z czegoś, co moglibyśmy nazwać efektem czarnej dziury, tzn. kiedy pojazd zbliża się do tunelu, nie jest w stanie rozpoznać żadnej przeszkody wewnątrz tunelu.

Jednoznacznym celem oświetlenia tunelowego jest, aby ruch we wszystkich częściach tunelu, tzn. przy wjeździe do tunelu, przejazdu tunelem i wyjazdu z tunelu był bezpieczny w dzień oraz w nocy. Dotyczy to odpowiedniej prędkości z odpowiednią miarą bezpieczeństwa i komfortu, nie mniejszych, niż na przyległej otwartej drodze.

Głównymi parametrami w opracowaniu oświetlenia tunelu jest poziom jezdni i spodniej części ścian tunelu do wysokości 2 m nad jezdnią, równomierność oświetlenia jezdni, ograniczenie oślepiania i migotania mijanych świateł.

Wymagania w zakresie urządzeń oświetleniowych dla kolei są również bardzo specyficzne. Opraw oświetleniowe muszą być na przykład w klasie elektrycznej II, muszą być odporne na wstrząsy i wandali. Z tego powodu koleje w różnych krajach tworzą własną procedurę certyfikacyjną (normę), według której poszczególne lampy przeznaczone dla kolei są zatwierdzane. Oświetlenie kolei obejmuje nie tylko oświetlenie dworców kolejowych i peronów osobowych, ale również stacji towarowych.

Specyfika oświetlenia na kolei polega również na tym, że oprawy są umieszczane również na słupach trakcyjnych do bezpośredniego oświetlenia torowisk.